Zaczynamy układankę – Płyta główna ASUS P5VD2-MX
W latach 2005-2008 na rynku obecni byli już wszyscy najbardziej znani producenci płyt głównych – MSI, AsRock, Gigabyte oraz ASUS. Jak każdy posiadam swoje preferencje i ulubionych producentów, także w przypadku płyt głównych. Wybór producenta był dla mnie oczywisty, ale nie byłbym sobą, gdyby nie przybliżył nieco powodów, dla których padło właśnie na ten model.
Dlaczego ASUS?
Przez ostatnie 20 lat miałem w komputerach płyty główne praktycznie wszystkich producentów dostępnych w Polsce, także takie egzotyki jak EVGA, Biostar, Abit, Intel czy nawet OEM-y jak DELL, IBM / Lenovo, HP i Fujitsu. W przypadku płyt mniej znanych producentów kilka razy trafiłem na problem braku sterowników. Nie miałem płytki dołączanej przez producenta a Internet milczał. Zacząłem więc zwracać się w stronę większych marek, które na swoich stronach udostępniają sterowniki typu Legacy / EOL, nawet do 30 lat wstecz. Po kilku latach testów doszedłem do wniosku, że najmniej problematyczne są płyty główne ASUS. Dobrze wytrzymują próbę czasu (kondensatory jak nowe nawet po 15 latach), baza sterowników jest bardzo rozbudowana, a do tego na rynku dostępnych jest wiele sprzętów w świetnym stanie z drugiej ręki.
Podczas polowania na części kilka ładnych lat temu udało mi się kupić kilka płyt od tego producenta. Obecnie mam w zbiorach dwie sztuki P5VD2-MX i po jednej P5GC-MX/S oraz P5B Deluxe. Jak pewnie zauważysz wszystkie łączy jeden element – Socket T (LGA775). W zależności od wydania obsługują one jednak inne procesory, pamięci i karty rozszerzeń. Docelowo chciałbym złożyć zestaw oparty o P5B Deluxe, lecz na ten moment blokuje mnie brak obudowy, która pomieści pełny format ATX. Z tego względu na ten moment zdecydowałem się na płytę P5VD2-MX – zmieści się do prawie każdej obudowy, obsługuje procesory dwurdzeniowe, pracuje z pamięcią RAM DDR2 i ma slot PCI-Express. Na ten moment, to wszystko, czego mi potrzeba.
Format
Chciałbym zatrzymać się na moment przy formacie płyty, jej wymiarach. ASUS przygotował ten model w formacie Micro ATX, czyli 235 mm x 218 mm. To nieco mniej, niż kartka papieru A4. Zawsze, gdy o tym pomyślę jestem pod wrażeniem, że już 20 lat temu byliśmy w stanie stworzyć tak wydajne sprzęty w tak niedużym formacie. Na płycie znalazł się tandem układów sterujących VIA – mostek północny P4M890 oraz mostek południowy VT8237A. Na płycie obecny jest też układ dźwiękowy SoundMAX AD1986A i sieciowy Realtek RTL8201CL. Z mostkiem północnym zintegrowany jest też układ graficzny S3 Unichrome, którego nigdy nie testowałem. Kiedyś trzeba będzie to zrobić! Wszystkie te układy pozwalają na podpięcie do płyty naprawdę wiele różnych sprzętów.
Porty, gniazda, złącza
Zacznę tutaj od tylnego I/O, na którym mamy dość standardowy jak na tamte czasu zestaw portów. Zaczynamy od złączy klawiatury i myszy na PS/2. Poniżej można znaleźć port równoległy LPT, złącze eSATA oraz złącze wideo VGA (D-Sub). Następnie znajdziemy 4 porty USB 2.0 oraz gniazdo RJ-45 karty sieciowej. Na samym dole dostępne są trzy złącza karty dźwiękowej – wejście liniowe, wyjście głośnikowe oraz wejście mikrofonowe.
Wewnątrz jest dużo lepiej, płyta jest naprawdę rozbudowana jak na format, w którym została zbudowana. Największe, najważniejsze złącze to Socket T (LGA775), który pozwala na zamontowanie szerokiej gamy procesorów Intela na szynie FSB 533 MHz lub 800 MHz (od Celerona przez Pentium 4 i Pentium D aż do Core 2 Duo). Obok gniazda procesora obecne są dwa sloty pamięci RAM DDR-2, którą warto sparować z procesorem – odpowiednio 533 MHz lub 800 MHz. Poniżej znajdziemy złącze karty graficznej PCI-Express x16, złącze kart rozszerzeń PCI-Express x1 oraz dwa klasyczne złącza PCI 32-bit.
Jeśli chodzi o komunikację z dyskami i napędami, to otrzymujemy tutaj 34-pinowe złącze napędów dyskietek FDD, dwa 40-pinowe złącza dysków twardych i napędów optycznych IDE / ATA (100 oraz 133), dwa złącza dysków twardych i napędów optycznych SATA I oraz jedno złącze dysków twardych SATA II. Warto wspomnieć także o dostępnych na płycie dwóch podwójnych rozszerzeń USB 2.0, przyłączy Audio dla front panelu, złączu analogowym CD-Audio oraz klasycznym zestawie pinów do podłączani przycisków Power, Reset oraz diod Power i HDD. Dla chętnych także wewnętrzny głośniczek (buzzer).
Na koniec dorzucę małą ciekawostkę – układ VIA VT8237A obsługiwał zbyt małą liczbę połączeń, aby obsłużyć cały sprzęt dostępny na płycie jednocześnie. Producent poszedł więc na kompromis i po podłączeniu karty rozszerzeń do slotu PCI-Express x1 wyłączany jest układ JMicron JMB363 odpowiedzialny za pracę dysków SATA.
Funkcje BIOS
Płyta pracuje pod kontrolą BIOSu Phoenix AwardBIOS v6.00PG z 2006 roku. Pozwala on na skonfigurowanie działania dysków i napędów, kolejność bootowania (w tym pamięci przenośne USB), poziomu temperatur dla załączania wyższych obrotów wentylatorów, głównego procesora graficznego a nawet taktowanie procesora i pamięci RAM (to ostatnie w bardzo okrojonym zakresie, ale zawsze lepsze to, niż nic). Nie ma tutaj nic specjalnego, jest to standardowy BIOS występujący w tej i wielu podobnych płytach głównych. Po prostu robi swoje.
Galeria
Przygotowałem małą galerię dla ciekawskich. Można podejrzeć tutaj sporo szczegółów dotyczących tego modelu płyty głównej.
Podsumowanie
Pierwszy element układanki jest już na moim biurku. Nie mogę się doczekać, aż przetestuję możliwości tej płyty – różnice w pracy złącz (np. IDE vs SATA I vs SATA II) czy stabilność przy podkręcaniu komponentów. Po złożeniu wszystkiego w całość podpowiem gdzie szukać sterowników do płyt ASUS oraz przygotuję krążek do wypalenia na przyszłość (z dedykowanym menu instalacyjnym – klimat jak ze starych płyt z gazetek komputerowych). W kolejnym materiale pochwalę się procesorem, który pojawi się docelowo w składanym PeCecie. W komplecie z procesorem opowiem o chłodzeniu. Coraz bliżej!
Filed under: Sprzęt - @ 9 marca, 2026 7:24 pm